Ładowanie...
Nasza historia — Mosteiro Maria Imaculada, Siostry Klaryski z Marílii
Nasza Matka, święta Klara
18 marca 1212 roku młoda Klara opuściła nocą dom rodzinny i udała się do małego kościółka Matki Bożej Anielskiej w Porcjunkuli. Tam czekał na nią pełen zapału Franciszek wraz ze swoimi towarzyszami, którzy od kilku lat nieśli całemu światu nowe tchnienie ewangelicznej odnowy. Klęcząc przed ołtarzem ubogiego kościoła, Klara zdjęła swoje bogate szaty i przyjęła znaki pokuty: brązowy habit, biały sznur i czarny welon. Tam złożyła święte śluby i dała początek w Kościele Bożym nowej rodzinie: Zakonowi Sióstr Ubogich, czyli — jak nazwano go po jej kanonizacji — Zakonowi Świętej Klary (znanych jako klaryski).
Pokonawszy z podziwu godnym męstwem sprzeciw rodziny, Matka Klara została w końcu zaprowadzona do klasztoru San Damiano, do tego kościoła, w którym Serafiński Ojciec Franciszek usłyszał głos Ukrzyżowanego: „Franciszku, idź i odbuduj mój Kościół, który, jak widzisz, popada w ruinę”. Tam Klara zrodziła wspólnotę dziewic, założyła święty klasztor i położyła fundamenty Zakonu Ubogich Pań. (...) Tam własną drogą wskazała drogę wszystkim, które miały pójść za nią. W ciasnocie tej klauzury przez czterdzieści dwa lata składała w ofierze przez pokutę alabaster swego ciała, aby cały Kościół napełnił się wonią jej olejków. (Legenda o św. Klarze dziewicy)
Wkrótce dołączyły do niej setki kobiet pragnących iść śladami ubogiego i ukrzyżowanego Chrystusa. Królowe i księżniczki porzucały swoje pałace i wygodne życie, by wstąpić do grona ubogich oblubienic Chrystusa; szlachcianki, wieśniaczki i mieszczki pukały do furt klasztorów, prosząc, by mogły żyć według jej Formy Życia. Szacuje się, że za jej życia założono sto dwadzieścia pięć klasztorów.
10 sierpnia 1253 roku Serafińska Matka, tuląc bullę zatwierdzającą świętą Regułę, odeszła z tego świata do ojczyzny niebieskiej. Jednak płomień jej życia płonie nadal przez wieki w jej córkach, które, rozproszone po całym świecie, promieniują świadectwem jej całkowitego oddania Panu i je podtrzymują.
Święta Matka Koleta
“Lecz natura ludzka, zawsze skłonna do słabości, potrzebuje pewnych zabezpieczeń. Płomień potrzebuje silnego przewiewu, by go podtrzymać. Zmienne warunki historyczne wymagają własnych form wyrazu niezmiennego ideału.”
Kilka wieków po śmierci naszych Serafińskich Rodziców ewangeliczny ideał, który odważnie podjęli, znalazł się w ogromnym niebezpieczeństwie. Ich własne dzieci zaniedbały otrzymane dziedzictwo, a w założonych przez nich zakonach panowało rozluźnienie. Wtedy Bóg wzbudził z głębi swego miłosierdzia młodą Francuzkę imieniem Koleta z Corbie.
W 1406 roku, w wieku 25 lat, nasza święta Matka Koleta otrzymała papieskie pozwolenie na rozpoczęcie reformy trzech zakonów założonych przez Ojca św. Franciszka: Braci Mniejszych, Klarysek i Trzeciego Zakonu. 6 marca 1447 roku oddała duszę Panu w klasztorze w Gandawie, w Belgii, pozostawiając 16 klasztorów założonych lub zreformowanych według Reguły św. Klary, ze świętymi Konstytucjami, które sama opracowała. Konstytucje te zatwierdził w 1434 roku generał zakonu Wilhelm z Casale, a w 1458 roku potwierdził je Pius II.
Od założenia klasztoru klarysek koletanek w Gandawie w 1442 roku wspólnota ta stała się jedną z najbardziej owocnych wspólnot reformy św. Kolety w Europie. W 1845 roku Gandawa założyła klasztor w Tongeren, który wysłał siostry na fundację klasztoru w Düsseldorfie, w Niemczech, w 1859 roku. W 1885 roku, po kasatach będących skutkiem rewolucji francuskiej, siostry z Gandawy odnowiły klasztor w Tongeren.
W 1928 roku dzielne siostry z Düsseldorfu przepłynęły ocean, by założyć w Rio de Janeiro pierwszy w Brazylii klasztor klarysek reformy św. Kolety. Z tego domu powstało kilka klasztorów zakonu w naszym kraju, w tym w 1984 roku klasztor Matki Bożej z Guadalupe w Caicó, w stanie Rio Grande do Norte.
Nasz klasztor w Marílii
Piętnaście lat po założeniu klasztor w Caicó liczył 36 sióstr. Ponieważ budynek był stosunkowo mały i miał tylko 33 cele, a do wstąpienia przygotowywały się kolejne młode kobiety, siostry uznały za słuszne odpowiedzieć na prośbę Franciszkańskiej Kustodii Najświętszego Serca Pana Jezusa o założenie klasztoru klarysek w Marílii. 16 lipca 1999 roku Stolica Apostolska wyraziła zgodę na rozpoczęcie fundacji.
Gdy wszystko było przygotowane, nasze sześć sióstr założycielek przemierzyło nasz ogromny kraj w dziesięciodniowej podróży autobusem i 19 września 1999 roku przybyło do Marílii.
Siostry mieszkały w tymczasowym domu z prowizoryczną kaplicą do 15 października 2000 roku, kiedy to, po uroczystej procesji przez miasto, Jego Ekscelencja ks. bp Osvaldo Giuntini, ówczesny biskup Marílii, poświęcił klasztor i przekazał siostrom klucz do klauzury. Tak został ustanowiony Mosteiro Maria Imaculada.
Po ponad 25 latach obecności w Marílii nasza wspólnota pozostaje cichym świadectwem, które jest wezwaniem do modlitwy i do prawdy o istnieniu Boga (Verbi Sponsa nr 8). W naszym pięknym i prostym życiu klarysek ofiarujemy nasze modlitwy, prace i wyrzeczenia za cały święty Kościół, aby wszyscy ludzie mogli osiągnąć ostateczny cel swojego życia: pełne zjednoczenie z Bogiem. Łączymy nasze cierpienia i nasze pokutne życie ze wszystkimi, którzy również cierpią, wypraszając u Pana łaski, których potrzebują, i ulgę w ich bólu. I ofiarujemy naszą nieustanną radość, aby w naszych czasach współczesny człowiek mógł odnaleźć szczęście w Tym, który jako jedyny może zaspokoić pragnienie naszego serca: w Bogu!
Początki klasztoru
Klasztor San Damiano
Asyż, Włochy
W 1212 roku, pod kierunkiem św. Franciszka, młoda Klara z Asyżu rozpoczęła w klasztorze San Damiano, wraz z kilkoma siostrami, życie pokuty, modlitwy i pracy w najwyższym ubóstwie, całkowicie poświęcone kontemplacji. Tam powstał Zakon Świętej Klary, czyli Drugi Zakon Franciszkański.
Klasztor św. Elżbiety Węgierskiej
Reims, Francja
Arcybiskup Reims, Alberyk, wracając z Soboru Laterańskiego (1215), odwiedził San Damiano i poprosił Serafińską Matkę Klarę, by wysłała swoje córki do Francji. W 1219 roku s. Maria de Braye opuściła Asyż i w następnym roku została przyjęta w Reims przez następcę Alberyka, Wilhelma de Joinville.
“Siostra Maria de Braye, widząc, że Bóg z dnia na dzień błogosławi jej małemu dziełu, a liczba córek wzrasta, zapragnęła zdać sprawę swojej błogosławionej Matce św. Klarze, którą ceniła zarówno nieobecną, jak i obecną, czcząc ją jako ksienię i przełożoną. Napisała do niej z bardzo pokorną prośbą, by zechciała przyjąć je wszystkie za swoje córki, które wszystkie ją pozdrawiały i padały do jej stóp, wyznając posłuszeństwo i uległość wobec niej jako ich drogiej ksieni i przełożonej, w osobie s. Marie de Braye, jej wikarii, która zastępowała ją w jej małym klasztorze w Reims. (Remarques de l'établissement du monastère de Sainte Claire de Reims)”
Dopiero po śmierci s. Marii de Braye (1230), z inicjatywy naszej Matki św. Klary i generała zakonu, wybrano pierwszą ksienię „ubogich sióstr od San Damiano w Reims”. 20 listopada 1237 roku arcybiskup Reims konsekrował mały kościół klasztorny i poświęcił go św. Elżbiecie, która właśnie została kanonizowana (1235).
Reforma koletańska: klasztor w Besançon
Francja
Klasztor w Besançon został założony we Francji w 1290 roku przez siostry z Reims. Z różnych przyczyn, politycznych i kościelnych, ten i wiele innych klasztorów przestało zachowywać świętą Regułę napisaną przez Serafińską Matkę i przyjęło Regułę papieża Urbana IV.
Bóg, strzegący swego świętego dzieła, przygotowywał powrót do pierwotnej obserwancji i w tym celu powołał z małej pustelni w miasteczku Corbie młodą, 24-letnią Koletę Boylet. 16 października 1406 roku Benedykt XIII przyjął śluby Kolety i wydał bullę zatwierdzającą zaproponowaną przez nią reformę. Mianował ją przełożoną generalną wszystkich klasztorów klarysek, które założy lub zreformuje.
Papież upoważnił ją do objęcia klasztoru klarysek urbanistek w Besançon 27 stycznia 1408 roku. Święta Matka napotkała w tej wspólnocie poważny opór i dopiero dwa lata później, 14 marca 1410 roku, mogła wreszcie przeprowadzić reformę. Towarzyszyła im sama hrabina Genewy z liczną świtą.
To właśnie w Besançon św. Jan Kapistran spotkał się z Matką Koletą i powiedział: „Wierzę, że Twoja reforma jest zgodna z wolą Boga i św. Franciszka; trwaj tak, jak zaczęłaś, bo Bóg jest z Tobą”.
Klasztor Betlejem
Gandawa, Belgia
Klasztor Betlejem został założony przez św. Koletę w 1442 roku na prośbę władz miejskich Gandawy w Belgii. Siostry przybyły z różnych klasztorów francuskich.
Święta Matka Koleta powróciła do tego klasztoru 6 grudnia 1446 roku i zmarła trzy miesiące później, 6 marca 1447 roku.
Wskutek prześladowań religijnych w czasach rewolucji wspólnota z Gandawy została rozproszona. W 1812 roku sześć ocalałych zakonnic próbowało odnowić swoją wspólnotę. Rząd holenderski, któremu podlegało wówczas miasto, zabronił im przyjmowania nowicjuszek i dopiero w 1830 roku odzyskały wszystkie swoje prawa. Od tego czasu klasztor rozbudowano, by przyjąć licznie napływające nowicjuszki, a wspólnota rozkwitła pod przewodnictwem matki Joanny Franciszki Dumortier: „Pełna żarliwości dla tradycji św. Kolety, zebrała te tradycje w jednym zbiorze”.
Klasztor w Tongeren
Tongeren, Belgia
W 1845 roku Gandawa założyła klasztor w Tongeren z matką Marią Łucją. Klasztor ten przyjął również niemieckie siostry, które zostały wygnane w wyniku sekularyzacji państwa.
Klasztor Najświętszego Serca
Düsseldorf, Niemcy
W 1859 roku dwie siostry z Tongeren wyruszyły do Düsseldorfu w Niemczech, aby założyć tam fundację. Ostateczny budynek klasztoru ukończono w 1863 roku.
Z powodu represji ze strony państwa klaryski z Düsseldorfu schroniły się w Harreveld (Holandia), skąd wysłały dwie grupy założycielek do Cleveland (USA) i Rio de Janeiro (Brazylia).
Klasztor Matki Bożej Anielskiej
Rio de Janeiro, Brazylia
25 września 1928 roku do Rio de Janeiro przybiło osiem sióstr wybranych do założenia klasztoru Matki Bożej Anielskiej z Porcjunkuli. Były to: Matka Maria Serafina, s. Maria Juliana, s. Maria Bonawentura, s. Maria Klara, s. Maria Agnela, s. Maria Kolumba, s. Maria Niepokalana i s. Maria Teresa.
- Matka Maria Serafina od Najświętszego Sakramentu, OSC
- S. Maria Juliana od Najświętszego Sakramentu, OSC
- S. Maria Agnela od Najświętszego Serca Pana Jezusa, OSC
- S. Maria Bonawentura od Najświętszego Oblicza, OSC
- S. Maria Niepokalana od Poczęcia, OSC
- S. Maria Kolumba od Dzieciątka Jezus, OSC
Klasztor Matki Bożej z Guadalupe
Caicó – RN
Ówczesny biskup diecezji Caicó (RN), bp Heitor de Araújo Sales, wielokrotnie prosił o założenie w swojej diecezji klasztoru Zakonu Świętej Klary. Prośba została przyjęta w 1984 roku przez klasztor Matki Bożej Anielskiej w Rio de Janeiro.
Na fundację wysłano: s. Marię Koletę od Najświętszego Serca Pana Jezusa, wikarię; s. Marię Ângelę od Najświętszego Sakramentu; s. Marię Magdalenę od Krzyża Świętego; s. Marlene Inácię od Jezusa Hostii; s. Marię do Rosário de Fátima od Zmartwychwstania; s. Marię José od Jezusa (nowicjuszkę); s. Francis Maris od Niepokalanej (nowicjuszkę); s. Lúcię Marię od Niepokalanego Serca (nowicjuszkę). Był 12 czerwca 1984 roku.
Mosteiro Maria Imaculada
Marília – SP
W latach 1997–1998 o. Irineu Andreassa, OFM, poprosił klasztor Matki Bożej z Guadalupe o fundację w mieście Marília (SP). Modląc się i ufając Bożej Opatrzności, siostry przyjęły prośbę.
Papieska zgoda na fundację została wydana 16 lipca 1999 roku.
Nasze założycielki: m. Marlene Inácia od Jezusa Hostii, s. Francis Maris od Niepokalanej, s. Maria Madalena od Bolesnej Dziewicy, s. Maria Inês od Dzieciątka Jezus, s. Maria Francisca od Pięciu Ran, s. Isabela od Najświętszej Maryi Panny Anielskiej oraz kilka postulantek przybyły do Marílii 19 września tego samego roku. Wspólnota mieszkała w tymczasowym domu aż do zakończenia budowy. Poświęcenie odbyło się 15 listopada następnego roku.
Odnowienie klasztoru Nazaret
Lages – SC
W 2011 roku grupa sióstr z naszej wspólnoty wyjechała, by ożywić klasztor w Lages (SC) na prośbę ówczesnego biskupa miejsca, bp. o. Irineu Andreassy, OFM. W 2012 roku klasztor stał się samodzielny.