Powołanie — życie kontemplacyjne sióstr klarysek z Marílii

Gdy młoda kobieta czuje, że Bóg przemawia do niej w wyborze drogi życia, pojawia się wiele pytań. Zawsze tak jest. Chcemy wiedzieć wszystko — zarówno dla siebie, jak i po to, by wyjaśnić innym nasz wybór. Zawsze trudno, a może i nie sposób, określić chwilę, w której Bóg przyzywa do siebie daną duszę przez to, co nazywamy „powołaniem”.

Jest to trudne przede wszystkim dlatego, że chwila, w której Bóg staje się obecny w duszy, wzywając ją w sposób określony i osobisty, pozostaje zawsze tajemnicą powierzoną tej właśnie duszy; trudne także dlatego, że Boże wezwanie najczęściej nie przychodzi nagle, lecz stopniowo, przez powolne działanie łaski, która przenika duszę, aby mogła rozpoznać głos Tego, który ją wzywa.

W każdym razie narodziny powołania, czy dusza jest tego świadoma, czy nie, zawsze pociągają za sobą przemianę życia: powołanie zawsze rodzi „nawrócenie” (właśnie tego słowa użyła nasza Matka św. Klara na określenie chwili, w której opuściła świat, by pójść za Chrystusem). Ta przemiana nie zawsze jest wyraźnie widoczna na zewnątrz, zwłaszcza gdy osoba powołana nigdy nie była daleko od Boga.

Gdy zaproszenie Boga zostanie dostrzeżone, nawet jeśli życie zdaje się toczyć bez zmian, zmienia się wewnętrzny sens czynów: to, co robiło się dla osiągnięcia określonych celów, teraz robi się jedynie po to, by przylgnąć do woli Bożej. Z pewnością pragnienie samotności, które zwykle towarzyszy początkom powołania kontemplacyjnego, jest potrzebą ciszy, w której głos Boga docierający do duszy może być wyraźniej słyszany, zrozumiany w swoim najprawdziwszym znaczeniu i smakowany w swej słodyczy. Sama św. Klara pokazuje, że tak właśnie jest: gdy rodzina zbiera się i rozmawia, ona żywo uczestniczy w rozmowie, ale ma tylko jeden temat, o jednej tylko rzeczy zdaje się umieć mówić: o Bogu i o sprawach Bożych, bo o niczym innym nie myślała.